Na 6000 mijlen gelopen te hebben op het pad vanuit Afrika sinds 2013, de reis van de Wandeling vanuit Eden gaat door. De nieuwe richting van het kompas: over the hoogste bergen op aarde. De west zijde van de Himalayas.
Vanuit de eeuwenoude handelsplaats Osh, Kyrgyzstan, kijk ik terug op 1500 mijlen die ik in Centraal Azie heb gelopen. Die dagen hebben al de vergeelde kleur kwaliteit van een waakdroom.
Beckoning horizon: a summer grassland at the foot of the Alai Mountains.
Video by Paul Salopek
Veertien maanden geleden, op de uitgestrekte graslanden van west Kazakhstan: drie mannen -- mijn gidsen Talgat Omarov en Daulet Begendikov, en ik -- waren een pogodans aan het doen rond ons angstig paard die onze lading droeg, terwijl we met onze hoeden zwaaiden om een aanval van vurige wilde hengsten te vermijden. (Van bovenaf, stel ik me voor hoe een satelliet die net voorbij komt deze geluidloze, waanzinnige, heidendans opneemt: drie punten ronddraaiend in een wijde oceaan van gras.) Tien maanden geleden, midden in de Kyzl Kum woestijn in Uzbekistan: dorstig heen en weer zwaaiend, bovenop een rode zandheuvel, heb ik hulp opgeroepen met een satelliet telefoon; iemand had onze waardevolle watervoorraad gestolen. (Aan de punten van mijn bergschoenen lagen de eeuwenoude stukken van gebroken waterpotten, de overblijfselen van een andere karavaan onder invloed van een ongelukkige ster op de Zijde Route.) Zeven maanden geleden: een tovenares die met een krachtige hand buiten het toegangshek van de begraafplaats in het oude Kokand as van de katoenplant over mijn borst smeerde, daarbij elke denkbare kwaal verwijderde behalve de enige werkelijke kwaal, eenzaamheid.
En nu na een lange periode van niet reizen in Kyrgyzstan--terwijl ik de schrijftafel achterlaat, en de harde rechthoeken van het stadsleven, met zijn scherpe hoekpunten, zijn onnatuurlijke kanten, zijn stedelijke geometrie die de geest vervlakt--knoop ik de veters van mijn wandelschoenen weer vast. Ik kijk scheel naar het zuid-oosten
Het pad vooruit gaat dwars over het wilde dak van Azie.
New world: A shepherd’s handmade toys for his son are cars, not horses.
Paul Salopek
De Tian Shan. De Pamiren. The Hindu Kush. The Karakoram. Deze bergruggen zenden hun hardstromende rivieren naar beneden om uit te sterven in de vlakten van China, waar Marco Polo heeft geschreven over jinn --magische geesten--die reizigers tot hun ondergang lokten in de Lop woestijn . De sneeuw van die bergen smelt in de Amu Darya, de beroemde Oxus rivier, die Alexander heeft overgestoken met vlotten gemaakt van opgeblazen tenthuiden van zijn leger. Ik ga trekken over de lange bergrug die een puntig cardiogram over het hart van het continent vormt. Naar Tajikistan. Naar het ver weg gelegen Wakhan. Naar Pakistan. Naar India.
Maar er is verrassende tegenslag: een tekort aan ezels.
"Pakezels kun je moeilijk vinden",
Maar dit onduidelijk gerucht verbergt een dieper, meer complex en problematies verhaal
Het tekort aan ezels in zuid Kyrgyzstan schijnt alleen maar een klein onderdeel te zijn van een verborgen maar bloeiende wereld handel in deze nederige pakdieren. De Chinese alternatieve geneeswereld en kosmetiese handelaars hebben ezels over de derde wereld opgekocht om de huiden te kunnen gebruiken voor een produkt dat ejiao heet, ogenschijnlijk een middel tegen slapeloosheid en bloedarmoede, onder meer van andere kwalen.
We zoeken de hele morgen naar ezels, Gnezdilov en ik. Uiteindelijk moeten we 55 mijl de bergen inrijden om er een te vinden. De door ons geredde langorige reisgenoot is 15 jaar oud. Hij bijt wanneer hij wordt opgeladen. We noemen him Gember/Ginger. Een betere naam zou zijn: De langzaamste ezel in Centraal Azie en misschien in de wereld.
In gezelschap van mijn broer Richard en een paar vrienden ter plaatse, beginnen we het steigen en dalende patroon van lopen de bergen op.
Paul Salopek's brother Richard coaxes The Slowest Donkey in Central Asia and Maybe the World toward the Alai Mountains.
Paul Salopek
Mensen zijn grote muzikale instrumenten met traktoren over de gevouwen grasheuvels aan het trekken -- een soort mechanische apparaten waarvan ze met nadruk zeggen dat het hooiharken zijn, maar de tanden ervan spelen een ijzeren concerto.
We laten de langzaamste ezel in Centraal Azie en misschien de wereld met pensioen gaan en nemen ruiters aan on onze spullen over de lagere bergrug van de Alai te dragen naar de grens van Tajik. Deze twee mannen -- Eshembay Joldoshbaev en Kudayar Numamatov -- zien eruit als de ridders van de Gouden Horde. Hun paarden heten Mike Tyson en Jackie Chan.
We gaan over de top van de Jiptik pas -- bijna 13,600 voet hoog -- waar we de Pamiren voor ons zich zien ontvouwen in champagne kleurig licht: onontbroken bergtoppen, met sneeuw bedekt, vermengt in wolken, golven naar het Zuiden in rij na rij, als een beeld van een stormwoelige zee. Een bevroren Tethys Zee. De oceaan die ooit eens heel centraal Azie in de Cretaceous periode bedekte.
Duizelig van de hoogte, kijk ik neer op de schoenen van iemand anders.
En zo begint het. Ik heb mijn wandelschoenen in Osh vergeten.
