De wilde bloemenweiden van Kyrgizie zijn een glorie van Centraal Azie die over het hoofd gezien wordt. Tenminste voor mensen van buitenaf.
In feite, de meest democratische staat van de vroegere Soviet "Stans" viert zijn bloemen weelde met in grote mate dezelfde nationalistische trots die minder verlichte landen reserveren, zeg maar, voor het luchthartig opofferen van zulke natuurwonders. Volgens eenbotanische webpagina, zijn van de 80 tulpensoorten in de wereld, er 22 in Kyrgizie te vinden. "Holland staat over het algemeen bekend als het tulpen land," geeft de pagina uitdagend aan, "maar het oorspronkelijke tulpen land is in feite Kyrgizie.
Ik loop over de wereld heen. Ik heb ook eens biologie gestudeerd.
Als ik Kyrgizie uitwandel, trekkend door de welige valleien van het Alai gebergte in de richting van de buurstaat Tadzjikistan, forceer ik mijn hersenen om me de namen van de bloemenfamilies waar ik kilometer na kilometer doorheen waad, te herinneren: klaprozen. Wikke. Walstro. John's wort.
Natuurlijk heb ik deze mooie namen uit de Britse pers gehaald.
Het geeft een zeker gevoel dat - in deze anarchistische, haaientank-achtige, digitale tijd van de media - Engelse kranten niet alleen nog "tuin correspondenten" in dienst hebben, maar hun ook op ver-reikende opdrachten naar de uithoek van Kyrgizie sturen om voor de lezers, al paardrijdend, planten te identificeren. ("Onder de hete zon draven we steeds hoger langs wilde witte rozen en rotsen die volzitten met steenbreke en blauwe klokjes.") Het is niet zomaar dat Evelyn Waugh een zachtaardige natuur schrijver kiest als zijn tegenspeler in de roman Scoop, zijn klassieke satire over oorlogs correspondentie. ("met veren voeten door het moeras vol plassen passeert de jagende veldmuis," schrijft zijn tuinartikel held, die per ongeluk naar een Afrikaans oorlogsgebied is afgezonden.
Joldoshbaev's horse is named Jackie Chan.
Paul Salopek
Maar de bloemen van Kyrgizie zijn grotere dichters waard.
De weelderige grasgebieden ten zuiden van Sary Mogol rollen als een zee van chlorophyll tegen the hoge besneeuwde toppen van de Pamirs aan. Deze weiden zijn geverfd met dichtbegroeide archipels van paarse, witte, gele, rode en blauwe bloemenkronen. Het is gewoonweg niet anders mogelijk dan me duizelig, licht van hart, verliefd op het prachtige uitzicht te voelen als ik van bloemblad naar bloemblad huppel.
In het epos van Manas, het immens lange and oude Kyrgyzische gedicht met nationale identiteit, rust de krijgsheld uit bij een oasis waar nachtegalen 40 melodien zingen en de bloemen met 40 kleuren glimmen.
Er werd gezegd dat Yunus Emre, de derwisj mysticus van de 13de eeuw, iedere keer dat hij een roos ruikte "Allah! Allah!" heeft gefluisterd.
Tussen 35,000 en 45,000 jaren geleden, werd een oude Neanderthal met bloemen begraven -- een van de vroegste aanduidingen van menselijk medeleven ooit beschreven.
"Ik heb bijna meer schoonheid gezien dan ik kan verdragen," schreef Everett Ruess, een jonge vagabond en dichter die verdween toen hij in de woestijnen van het Amerikaanse Zuidwesten in 1934 zwierf.
Er bloeien bijna 3,900 vaatplanten in Kyrgyzstan. Dit is ongeveer een kwart van de flora van de hele United States -- op mekaar gepakt in een gebied dat maar net eenvijftigste in omvang is van het grotere land. Het kleine Kyrgizie biedt de wereld een schitterend boeket van biodiversiteit aan.
Ik wandel 43 km dwars over de Alai Vallei. I kampeer in bloemen. I zit in bloemen. I kook in bloemen. I droom in bloemen. Bloemenblaadjes drijven in de kopjes thee die ik 's avonds drink. Ik wandel, bedekt met stuifmeel, naar de grenscontrole van Tajikistan.
"Waarom zijn er zoveel bloemen?" Vraag ik Eshembay Joldoshbaev, my Kirgische gids, die op zijn paard voor ons uitrijdt.
"Luie herders," zegt Joldoshabaev, zijn schouders ophalend. "Te ver om schapen hier te brengen om te grazen."
